منطقه ي مورد مطالعه از ديدگاه تكتونيكي و ساختاري در زون ايران مركزي جاي دارد. ايران مركزي در طول دوران اول وضعيتي مشابه با ساير قسمت هاي ايران داشته و يك محيط  پلاتفرم بر آن حكمفرما بوده است. كوير بزرگ و فرورفتگي ايران مركزي حوضه ي وسيع و كم عمقي راتشكيل مي داده است، اما در دوران دوم و سوم از نظر تكتونيكي منطقه ي پر تحركي بشمار مي رفته است. علاوه بر چندين گسل و لايه هاي دگرشيب كاملاً مشخص،  فعاليت ماگمائي بصورت سنگهاي آتشفشاني و در مواردي توده هاي گرانيتي نفوذي نيز در آن ديده مي شود. در  دوره ي سوم،  علاوه برگسل هاي فعال جوان،  فعاليت هاي آذرين بيروني با تركيب آندزيت بازالتي خاص دوره ي سوم  نيز در چند محل مشاهده گرديده است (پوراحمد،1370، ص 19).

از ويژگي هاي بسيار جالب اين منطقه وجود توالي نسبتاً  كاملي از سنگهاي رسوبي است كه محدوده ي سني پروتروزوئيك فوقاني _كامبرين زيرين تا اواخر دوران چهارم را شامل مي گردد. كه البته فقط بخشي از آنها در اين نقشه ديده مي شود. بررسي اين توالي هاي رسوبي و تغييرات جانبي آنها نشان مي دهد كه محدوده ي مورد مطالعه در اين دوران طولاني همواره در جنب و جوش تكتونيكي بوده و نمود فازهاي كوهزائي متعددي را در خود ثبت نموده است. اين محدوده از ديدگاه تكتونيكي در دوره ي چهارم بسيار فعال بوده و بدليل نزديكي به زون گسلي نايبند، فعاليت لرزه خيزي چشمگيري دارد (سبزه ئي ،1369).

خاک شناسی

فلات مرکزی ایران اغلب متشکل از خاکهای نارس کویری می باشد که تحت شرایطی با نزولات  اندک و نامنظم جوی همراه با تبخیر شدید تشکیل یافته اند. تجزیه و تخریب شیمیایی اساس تشکیل  و تکامل خاک است، در اغلب نقاط بسیار ضعیف یا متوقف می باشد. پوشش خاکی تحت عنوان خاکهای کویری با بافت درشت تا متوسط از تجمع ریگ و سنگ ریزه در مواردی می تواند بافتی با ضخامت نسبتاً مرتفع را در بر می گیرد.(مهندسین مشاور هامونپاد ، ص14).

از انواع خاک هایی که معمولا ً دشتها و دره ها را می پوشاند به غیر ازخاک  های هیدرومرفی که در دشتها و دره های کرمان کم و بیش وجود دارد می توان از انواع خاکهای زیر نام برد: خاکهای رسوبی، تپه های ماسه ای، خاکهای شور قلیایی، خاکهای کوهستانی و...را نام برد. که بیشتر اراضی کرمان را پوشانده است.

در بعضی نقاط بین تپه های شنی خاکهای بدون پوشش نباتی با میزان رس قابل ملاحظه وجود دارد که بافت خاک رس و لیمون شنی میباشد.PH آن نیز بین 8تا5/8 متغیر است.

خاکهای دشت آبرفتی منطقه شمال غربی کرمان دارای شیب کلی صفر تا 2درصد و بدون پستی و بلندی و کاملا مسطح است و از نظر زهکشی، دارای زهکشی طبیعی مناسب بوده و دارای کمی شوری است. به طور کلی خاکهای دشت کرمان داری بافت شن و لیمون است. (پور احمد ،1370، ص48).