مدیریت بحران

محمود اخلاقی

شهید ناصر فولادی:محمود اخلاقی بارها در صحبت هایش می گفت تنها فاصله ی بین عاشق و معشوق، یعنی آدم و خدا، مرگ است. هرچه زودتر باید این فاصله را برداشت. چرا آدم هفتاد سال زندگی کند؟ برای چه؟ حیف نیست که انسان هفتاد سال از معشوقش دور باشد؟ بهتر است هرچه زودتر به معشوق برسد.

شهید بزرگوار منصور توکلی

بسم الله الرحمن الرحیم

واقعا صحبت کردن در مورد محمود اخلاقی خیلی سخت است و در مورد چگونگی آشنایی ما با محمود اخلاقی (برمی گردد به من) چند سال قبل از انقلاب محمود توی باشگاه رفاه کارگران بسکتبال بازی می کرد ما با هم آشنا شدیم این آشنایی همینطور طول کشید تا دو سال بعد وقتی انقلاب پیروز شد آمدیم توی سپاه بیشتر آشنایی من با محمود اخلاقی خصوصیات اخلاقی از توی زندان بودآنجا کارهای عجیبی می کرد و یک نمونه اش این بود که تیمسار آزادی بود با سرهنگ سروری با یکی دیگه سه تا توی یک اطاق بودند، اینها بقول خودمان طبق آن مقام و جائی که قبلا داشتند همیشه یک سری آزادی بیشتری می خواستند، می خواستند درشان بیشتر باز باشد، بیشتر امکانات داشته باشد ، حتی چندین بار می آمدند به محمود می گفتند محمود هم می رفت درشان را می بست می گفت که شما بیشتر دلتان آزادی می خواهد سرهنگ سروری، یادتان باشد یک مردی بود رنجبر رئیس چماق دارهای مسجد جامع بود و می گفت شما با آن رنجبر پیش من هیچ فرقی نمی کنید همان مقداری که من به او آزادی می دهم به شما هم می دهم و این مطلب خیلی مهم بود حتی سر این موضوع چندین بار با مهدی کازرونی با هم حتی دعواشون شده بود بحث شروع شده بود می گفتند باید اینها به یک اندازه با هم آزادی داشته باشند به یک اندازه بیرون بروند و خیلی هم به زندانیها می رسید واقعا ما که آنجا بودیم متوجه می شدیم چقدر به آنها می رسد. و یک مسئله هم دیگر که بود این شیری پاسبان این حتی گرفته بود محمود را تو بازار تو دوران انقلاب یک دفعه زده بود. تا روز آخری که دادگاه شیری را گرفتند و شیری 10 سال زندان محکوم شد محمود این مسئله را عنوان نکرد روز آخری که شیری را دیگر قرار بود ببرند زندان شهربانی بهش گفت یادت هست آنروز تو بازارچه جوری مرا زدی این مسئله خیلی مهم است که مثلا یک نفر زندان بان باشد یک نفر یک وقتی زده باشدش ولی نرفته بود تو دادگاه مثلا از دستش شکایت کند.

شهید علی آقا ماهانی در مورد شهید محمود اخلاقی

بسم الله الرحمن الرحمن

قرآن می فرماید آیا مردم را به نیکی دعوت می کنید اما خودتان فراموش می کنید این مسئله ای که خیلی من را رنج می دهد این است که ما از یک نظر احساس خوشحالی می کنیم توی این جمع برادران، ولی از یک نظر هم احساس ناراحتی می کنیم خدا می داند راست می گویم توی چهره هر کدام از برادران نگاه می کنی با برنامه هائی که برادران قبلا داشتن که سوابقی که برادران داشتند واقعا هم سوابق درخشانی بوده ما اصلا توی این برنامه ها نبودیم تاسف می خوریم، برای یک جوان واقعا تاسف می خوریم مثلا همین صحبتی که با احمد آقا صحبت می کردیم یک وقتی هم اگر از شهیدا صحبت می کنیم بخاطر اینکه یک دو روزی با هم بودیم مسئولیتی بگردنمون است والا مثلاً امسال من ، خدامی دونه واقعا می گم اصلا لیاقت نداره اصلا آدم باشیم هنوز مثلا تاسف می خوریم بعد از یکسال و خوردی از محمود می گم هر جا که نشستیم گفتند بگو ما هم گفتیم ولی هنوز بعد از یکسال و خوردی متاسفانه حتی یکی از صفات محمود را نتوانستم در خودم پیاده بکنم در حالی که او اگر یک جا بود اصلا جو عوض می کرد او معنویت عجیبی داشت ما اصلا تو این مسئله ماندیم عین بلا نسبت خرلنگ توگل ماندیم حتی کار ما شده شعار دادن و یک همچین مسائلی، اما از جهت اینکه وظیفه خودمان بدانیم چون چند مسئله دیدیم یعنی نشناختیم وقت دیدیم همیشه این تاسف برای ماهست نه شکسته نفسی هست نه چیزی که چرا تو این برنامه هائی که برادرا بودند ماها نبودیم ما یادمون، اولین باری که رفتیم و آقا محمود را شناختیم حدود یکسال و خوردی پیش بود ما توی جهاد سازندگی بودیم یک ماهی ماه رمضان بود یکی از برادرها اصرار کرد گفت بیا بریم کردستان بحساب هنوز جنگ نشده بود ما اصلا نمی دونستیم چی بود اصلا نمی دونستیم بهر حال رفتیم، وقتی رفتیم واقعا خداوند سعادتی نصیبمان کرده بود که یک آدم پست بی آبرویی مثل من یک مرتبه بیافتد وسط یک جمعی مثل محمود اخلاقی، اکبر محمدحسینی، مثل ناصر فولادی مثل نگارستانی، مثل سیف الدینی مثل محمود یوسفیان، اصلا تاق بودیم توی اینها اصلا از یک شکل دیگر یک چیزی دیگری بودیم ، آنها در یک سطح دیگری بودند ما تازه شروع هم هنوز نکرده بودیم تو این برنامه خیلی چیزها از اینها یادگرفتیم، در مورد محمود یک چیزی که من البته من همیشه اینها را واضح و ناظر می بینیم با وجود اینکه اعتقادی به آن صورت نداریم و از نظراعتقادی وضعمان خیلی خراب است اما این ها را حاضر می بینیم و فکر می کنم شاید الان اینها باشد و خدا کند آقامحمود یک دفعه ناراحت نشه از دست ما اگر درباره اش صحبت می کنیم توی آن دنیا جلوی ما را بگیره مثلا بله تو کی بودی درباره ما صحبت کردی چکاره بودی ولی باز هم احساس وظیفه می کنیم مثل اینکه یک نفر بما  می گه بگو، این حرفها را بگو، یک چیزی که خیلی عجیب در آقا محمود بود توی شهیدان  دیگر اصلا نبود اصلا آن سکوتی بود که آقا محمود داشت، عجب این سکوت آدم را هلاک می کرد، این سنگینی و وقار، همین مسئله ای که توی چهره امام آدم می خواند. یک وقتی مشتی از مشکلات بر اثر صحبت می کردی مثل یکبار وقتها که یک مسائلی توی انقلاب پیش می آید بزرگترین شخصیت ها می ریزند توی خودشان مسائل خیلی ها و میشه حساس میشه می ریزند توی خودشان آنها یکوقت یک پناهگاهی دارند می روند پیش امام، امام نه می خندیدند نه گریه می کنند، همانطوری می نشینند و به یک نقطه نگاه می کنند آنوقت با یک کلمه مسئله را حل می کنند، محمود اینطوری بود ما دیگر این حالت را آشنائی نداشتیم با شهیداخلاقی اما این حالت را ندیده بودیم توی شهیدا جدا ندیده بودیم

این سکوت محمود از همان وقتها ما را جداً کشته بود و پشت ما شکسته بود این چرا اینقدر اینجوری است.آدم اینقدر بی ادعا و اینقدر خودش را حقیر و کوچک بداند که همیشه در حال سکوت باشد و این سکوتش هم خیلی حرفها به آدم می زد این سکوتش خیلی معنی داشت یعنی می خواست این حرف را بزنه که این مسائلی که من می دانم بگم به شما نه تو دانی نه کنارت، ( نی میان) واقعا ظرفیتش را ندارید این مسائل را بگم واقعا همچنین وضعی داشت جدا خیلی عجیب بود یک دفعه یادم، می خواستیم ورداریم درباره آقا محمود بنویسیم چند صفحه ای نوشتیم یک سری مسائل دیده بودیم ولی وقتی به این سکوتش رسیدیم بغض گلویم را گرفت شروع کردیم به گریه کردن حتی یک نفر که کنارمان بود گفت به سرت زده چطوری بنا کرد شوخی کردن، ور داشتیم چند صفحه ای را که نوشته بودیم پاره کردیم و گفتیم ما نیستیم یعنی واقعا ما نمی توانیم بنویسیم آنها چیزی دیگری بودند.