مدیریت بحران

آمادگی

آمادگی تضمین این مطلب است که اگر بلا ئی اتفاق بیافتد،افراد در امان خواهند بود و عکس العمل های موثری را در مواقع فوری و خطر آفرین از خود نشان می دهند و پیش بینی اینکه چه اتفاقی در طول این حادثه خواهد افتاد و ایجاد برنامه ها یی جهت در امان ماندن ضروری است.

آمادگی شامل تمرین و ارزیابی برنامه های زمان بحران و آموزش در برابر حوادث می شود. با وجود اینکه برنامه های مدیر بحران باید از انعطاف پذیری زیادی برخوردار باشد تا در موارد حساس با تغییر آنها به نیازهای موجود پاسخ داده شود، اما داشتن یک طرح و نقشه قبل از وقوع نیز می تواند به موفقیت عکس العمل مناسب در موقعیت های بحرانی کمک کند.

کاهش خطرات و خسارات احتمالی پس از وقوع بلا

کاهش خطرات و خسارات به این صورت تعریف می شود:

عملکرد مناسب در جهت کاهش یا حذف خسارات وارده به مردم و اموال آنها پس از وقوع بلا.

این تعریف اهمیت واژه کاهش را نشان می دهد. همچنین می توان پی برد که کاهش خطرات هدفی مهم برای جامعه محسوب می شود. که دولت ها باید آن را پایه و اساس کار خود قرار دهند. کاهش خطرات شامل طرح ها، استراتژی ها و عملیاتی است که قبل از وقوع حادثه ای انجام می شود. هدف نهایی برنامه ها و استراتژی های کاهش خطرات، پیشگیری از زیان و ضرری است که در مواقع بروز حوادث متوجه افراد یک منطقه (چه از لحاظ جانی و چه از مالی) می شود.

تفاوت میان آمادگی و کاهش خطرات:

آمادگی شامل عملکردهای تدارکاتی و موثر در مدیریت بحران می شود. اگر چه این فعالیت ها قبل از وقوع حادثه ای انجام می شود اما مستقیما مربوط به پاسخ پس از وقوع حادثه جهت کاهش مرحله بهبودی است. در تمام مدت در مراحل آمادگی ما مشغول جمع آوری تدارکات و نقشه هایی جهت عملکرد هر چه بهتر و موثرتر پس از وقوع حادثه ای ویرانگر هستیم.

آمادگی بخشی تصور می شود که ما در آن به واژه های

چه؟

اگر؟

آیا؟

 می رسیم و در تمامی مدت سعی در پاسخ به آنها قبل از اینکه به حقیقت پیوندند را داریم. به عنوان مثال : یک مدیر بحران ممکن است در طول زمان به بدترین سناریو های ممکن مانند موارد زیر برسد:

1-     اگر برق قطع شود؟ آیا ژنراتور داریم و سوخت به اندازه کافی موجود است؟ در مورد خطوط تلفن، آب و فاظلاب چه طور چه اتفاقی می افتد؟

2-      اگر راههایی بسته شوند؟ چه طور می توانیم خدمات پزشکی و مایحتاج را به دست مردم برسانیم؟

3-     اگر منابع غذایی قطع شود؟ آیا دسترسی به آب، یخ، مواد غذایی فوری داریم؟ این منابع غذایی باید در کجا انبار شوند که دسترسی به آنها سریع و آسان باشد؟

4-     اگر زخمی های زیادی وجو داشته باشد؟ تیم پزشکی ما چه کسانی هستند؟ ما به وسایل حمل ونقل، خون، برق احتیاج داریم؟

5-     اگر قرار باشد ساکنان، محل سکونت خود را به سرعت تخلیه کنند؟ آیا طرح تخلیه محل سکونت درست است؟ آیا تغییراتی در تعداد افراد منطقه داشته ایم (مثلا فصل توریستی است)؟ چه اتفاقی برای کودکان، نوزادان و افراد سالخورده خواهد افتاد؟

6-     آیا ساختمانهای اداری می توانند پناهگهای موقت می باشند؟ آیا محل ها مشخص هستند؟ چه کسی در آنها را باز خواهد کرد؟ آیا محلهایی برای نگهداری حیوانات خانگی در نظر گرفته شده است؟

7-     آیا تیم نجات دهندگان آماده جستجو و عملیات نجات می باشند؟ آیا در برابر حوادث شدید آموزش دیده اند؟ چگونه می توانند با هم ارتباط برقرار کنند؟

اینها مواردی است که در مرحله آمادگی قبل از وقوع بلا باید در نظر گرفته شده و به آنها پاسخ داده شود. اما در مقایسه کاهش خطر، هدفی مداوم است در جهت کاهش خسارات وارده به جان و مال مردم، قبل از وقوع بلا. برنامه ها و فعالیت های این مرحله می توانند ماهها، سالها و حتی قرن ها قبل از وقوع بلا شروع و حتی پس از وقوع بلا(با نگاه به آینده) ادامه پیدا کنند. این مرحله از بقیه مراحل مدیریت بحران جدا است، مرحله ای طولانی مدت که قسمت های متفاوتی دارد و با سیاستها و تصمیم گیری های خاصی هدایت می گردد. یکی از تفاوتهای این مرحله با مرحله آمادگی، غیر قابل رویت بودن که نتیجه آن است. نتیجه این مرحله ممکن است تا مدت های زیادی قابل رویت نباشد و موفقیت این مرحله تنها در صورت عدم وقوع قابل اندازه گیری می باشد.

جلوگیری و کاهش خسارات یک حادثه ثمره اجرای دقیق مرحله کاهش خطر در سیستم مدیریت بحران می باشد. در گذشته مدیران بحران این شک را در خود راه می دادند که اگر در مرحله  کاهش خطر اشتباه یا بی دقتی صورت گیرد بهتر از آن است که در مرحله آمادگی باشد، زیرا تصور آنها بر این بود اگر در مرحله 2 یعنی پاسخ گویی عکس العمل مناسبی صورت نگیرد آنها کار خود را از دست می دهند. اما به دلیل غیر قابل ارزیابی بودن  مرحله کاهش خطر چنین اتفاقی نمی افتد. بنابراین تمام مدت بر روی مراحلی که نتایج آنها قابل رویت بود تاکید داشتند.

متاسفانه در اغلب جوامع، کاهش خطر تا قبل از به وقوع پیوستن حادثه ای مخرب گر فراموش شده و کنار گذاشته شده است. در بسیاری از موارد ما شاهد بودیم حتی پس از ویران شدن منطقه ای در اثر یک حادثه انسانها اقدام به ساخت ساختمان ها و بازسازی آن منطقه روش و شیوه قبلی کرده اند که تنها نتیجه آن از دست دادن مجدد همه چیز در برابر حادثه طبیعی بعدی می باشد.

مرحله کاهش خطر همواره با طرح و نقشه هایی تکنیکی و مناسب خود در ساخت یک جامعه امن می کوشند و مبارزه با ویرانی و بازسازی پس از وقوع حادثه طبیعی هدف اصلی آن می باشد.

استراتژی های مرحله کاهش خطر:

به دلیل اهمیت این مرحله، تعریف کاهش خطر مجددا تکرار می شود:

کاهش خطر به فعالیت مداوم جهت حذف و کاهش خطرات و آسیب های احتمالی به جان و مال مردم پس از وقوع حادثه ای طبیعی می گویند.

ابزار این مرحله

هر جامعه ابزار  استراتژی های مختلفی را جهت کاهش و از بین بردن آسیب ها و خرابی های احتمالی یک حادثه را بکار می گیرد.این ابزار و استراتژی ها در طی مراحل آموزش و ایجاد انگیزه جهت کاهش خسارت ها و حفاظت از جان و مال مردم در معرض مناطق حادثه خیز قرار می گیرند.

استانداردهای ساخت و ساز:

این استانداردها، روش اصولی ساخت را به ما نشان می دهند. علاوه بر قوانین گذشته ساخت و ساز، استانداردهای جدید می توانند، طراحی ساختمانهایی را به ما نشان می دهند که با اسکلت های مرتفع و زاویه دار جهت مقاومت در برابر سیل و طوفان های شدید هستند. در صورت استفاده از این استانداردها می توانیم خرابی ها را به حداقل برسانیم.

توسعه آیین نامه ها:

تعیین توسعه و آیین نامه ها و قوانین مربوط به مناطق حادثه خیز،(مانند سرزمین هایی که در شیب دامنه کوهها قرار دارند،مناطق ساحلی و یا منلطقی که احتمال بروز سیل در آنها زیاد است)، باید به گونه ای باشد که نتیجه آنها منجر به کاهش خسارات باشد.

پیشرفت و توسعه برنامه های بزرگ کاهش خطر:

این برنامه ها می توانند تاثیر زیادی را برای کاهش خسارات احتمالی پس از وقوع حادثه ای را داشته باشند. سیاست های ملی یک منطقه جهت کاهش خطر باید از برنامه ها حمایت کنند. بنا کردن مدارس،مراکز اداری و خدماتی، و دیگر مراکز شهری خارج از محدوده مناطق حادثه خیز خود می تواند کمک بزرگی در جهت کاهش خسارات و خطرات احتمالی باشد. اگر این مراکز در مناطق حادثه خیز بنا شوند بی شک، عواقب دلخراش و ویرانگر حوادث طبیعی را به دنبال خواهد داشت. با ساخت مراکز مهم اداری و خدماتی خارج از محدوده منطقه حادثه خیز به طور خودکار جمعیت و دارایی های آنها به سمت مناطق امن کشیده می شود. با کاهش جمعیت و دارایی های در مناطق حادثه خیز می توان خرابی ها را به حداقل رساند.

مالکیت زمین ها و مستقلات:

به این معنی است که با استفاده از بودجه عمومی زمین ها و ملک های موجود در مناطق حادثه خیز خریداری شده تا از این طریق از رشد و توسعه این مناطق جلوگیری کنیم و افراد را به سمت مناطق امن که احتمال وقوع حادثه در آن ها حداقل است هدایت کنیم.

سیاست محاسبه عملیات:

از درآمدهای مالیاتی دولت ها می توانند جهت خریداری املاک در مناطق حادثه خیز و توسعه برنامه هایی برای پیشگیری از رشد و پیشرفت این مناطق استفاده کنند.

هشدارهای عمومی:

اطلاع رسانی از خطرات احتمالی حوادث طبیعی و تهیه ابزارها و برنامه های آموزشی مناسب جهت نشان دادن روش صحیح ساخت و ساز به مالکان، به اجاره نشینان و تجار بسیار مهم است. همچنین لطلاع رسانی دقیق در شرایط بحرانی و افزایش هشدار به بخش های مختلف جامعه می تواند خطرات را به حداقل برساند. هر کدام از این استراتژی های مختلف می توانند تلاشی در جهت کاهش آسیب پذیری و خسارت در برابر حوادث طبیعی باشند. برخی از جوامع از چندین استراتژی جهت کاهش خطر استفاده می کنند.

استراتژی های کاهش خطر  برای حوادث غیر طبیعی

بسیاری از استراتژی های معرفی شده جهت کاهش خطرات حوادث طبیعی، در مورد حوادث غیر طبیعی نیز صدق می کنند. به عنوان مثال تکنیک های معرفی شده جهت ساخت. ساختمانهای مقاوم در برابر طوفان ها را می توان جهت ساخت ساختمانهایی مقاوم در برابر انفجار نیز استفاده شود.

در پی حادثه ترویستی 11 سپتامبر 2005 بسیاری از اذهان به سمت جلوگیری و کاهش خطرات ناشی از تروریست و حوادث تروریستی گردید. اما به دلیل اینکه این گونه وقایع قابل پیش بینی و تجزیه و تحلیل نمی باشند طرح هایی در حال توسعه و آزمایش می باشند.

راههای احتمالی در جهت پیشگیری و کاهش خطر در برابر تروریست و حوادث غیر طبیعی وجود دارد اما هنوز کارهای زیادی راباید در جهت ارائه سیاستی جامع برای جلوگیری از این گونه حوادث که با آزادی بشر مغایرت نداشته باشد انجام دهیم.

در این کشور، ما تجربیات زیادی در مورد تکنیک های مختلف پیشگیری از بروز خطرات داریم به عنوان مثال: در پی حادثه اتمی جزیره تری میل، مرکز تنظیم فعالیت های هسته ای آمریکا جهت جلوگیری از تکرار مجدد این حادثه، فعالیت خاص گسترده ای در تمامی مراکز رادیو اکتیوی آمریکا انجام داد که شامل کاهش اشتباهات، بررسی بیشتر ، آموزش پرسنل و افزایش امکانات و تجهیزات می شد.

ارزیابی خطرات و نقشه کشی:

قبل از اینکه هر جامعه ای دست به اجرای استراتژی های کاهش خطر زند باید به دقت منطقه را مورد بررسی قرار دهند و حوادث احتمالی و آسیب ها و خسارتهایی که می تواند جان و مال مردم ساکن در آن منطقه را تهدید کند را شناسایی کنند. شناخت حوادث احتمالی یک منطقه می تواند تاثیر زیادی در جهت کاهش آسیب پذیری آن منطقه را به دنبال  داشته باشد. از طریق مطالعه تاریخ، بررسی نمودارهای حوادث مختلف, می توان حوادث احتمالی آینده را پیش بینی کرد. سپس به تحقیق و بررسی در مورد املاک و بخش های مختلف جامعه که در صورت بروز حادثه آسیب پذیرند پرداخت. از آنجایی که نقشه ها، محل های تحت تاثیر قرار گرفته از یک حادثه را نشان می دهند. از مولفه های تخمین حادثه به شمار می آیند.

تجزیه و تحلیل و بررسی نقشه ها می تواند امکان برآورد و تشخیص آسیب پذیری مناطق مختلف را پس از وقوع یک حادثه را به ما نشان دهد. در فصل 10 در این باره توضیح بیشتری خواهیم داد. در بیشتر شهرهای آمریکا نقشه های معتبری از احتمال وقوع سیل در مناطق مختلف در دسترس است که با توجه به این نقشه ها مناطق سیل خیز مشخص شده اند. در این نقشه ها اطلاعات قابل مشاهده ای در مورد تکرر سیل های احتمالی موجود است. بررسی این گونه نقشه ها به جامعه این امکان را می دهد که با استفاده از سازه های مناسب و مقاوم و ایجاد مناطق امن خسارات احتمالی حادثه را کاهش دهد.

مدیریت پیشرفت و توسعه شهری جامعه

یکی از روش های موثر کاهش خطر در جامعه مدیریت پیشرفت و توسعه شهری جامعه و ارائه قوانین و نقشه های جامع جهت استفاده از سازه های مناسب و استاندارد می باشد.

دولت های محلی در مناطق حادثه خیز و آسیب پذیر که احتمال وقوع سیل، طوفان و .... در آنها زیاد می باشد باید با تقسیم بندی درست این مناطق و وضع قوانین ، خطرات و خسارات احتمالی  حوادث را کاهش دهند.

همچنین دولت های محلی می توانند از بنا کردن مراکز اداری، جاده ها، مدارس و موسسات خدمات رسانی در منطق حادثه خیز جلوگیری کنند. با محدود کردن و غیر فعال نمودن این مناطق افراد جامعه از ساخت و ساز و زندگی در این مناطق اجتناب کرده و خطرات نیز کاهش می یابند.

پیشنهاد ما برای زندگی و ساخت و ساز  مناطقی است که آسیب پذیری آنها حداقل باشد. کاهش خطر نباید به عنوان سدی در برابر پیشرفت و توسعه جامعه دیده شود بلکه باید به عنوان مشوقی در جهت توسعه و پیشرفت جامعه در مناطق امن با قابلیت بر گشت پذیر بالا باشد.

مراقبت از محیط

خسارات وارده بر اکوسیستم طبیعی در حین وقوع حوادثی چون زلزله، طوفان و .... اجتناب ناپذیر می باشد.

با فرصت دادن به طبیعت، محیط طبیعی می تواند مجدد بهبود یافته. با وجود این جوامع، آژانس های عمومی و هر فردی می تواند آسیب و خسارت به محیط را با جلوگیری از وقوع خسارت ها را کاهش دهد. داشتن نقشه های جامع و توسعه زیر ساخت ها می تواند خسارات ناشی به اکوسیستم طبیعی را در هنگام بروز حادثه کاهش دهد. ایجاد و نگهداری دشت های سیلابی و زمین های باتلاقی از اکوسیستم در برابر طوفان ها حمایت می کند. همچنین زمین های ماسه ای قابل فرسایش می توانند سدی در برابر سیل به حساب آیند. نگهداری از سواحل، تپه های سنگی، دشت های سیلابی و گیاهان طبیعت، از طریق قوانین ساخت و ساز می تواند آسیب ها و خرابی ها را به زیستگاه های طبیعی به حداقل برساند.

 تلاش همه افراد جهت کاهش خطر

برنامه های کاهش خطرات احتمالی، فعالیت ها و فرآیندهای هستند در جهت پیشگیری از، از دست دادن جان و مال مردم پس از وقوع حوادث.

در برنامه های کاهش خطرات, خطرات تمامی حوادث اعم از طبیعی مانند سیل، زلزله، طوفان و.... و یا غیر

طبیعی مانند تروریست و .... را در نظر می گیریم.

محصول این فرآیندهای همگانی مجموعه ای از سیاست ها و استراتژی هایی است که پس از اعمال درست آنها کاهش خطرات و آسیب های یک حادثه را خواهیم داشت.

 ارزش کاهش خطرات و آمادگی در برابر بلایا

کاهش خطرات به عنوان پیشگیری نیز شناخته می شود و کاهش آسیب پذیری را در طولانی مدت ایجاد می کند(جدول 4-1). هدف اصلی کاهش خطرات نجات جان مردم و حفاظت از اموال آنها در برابر حوادث است این برنامه ها اگر بدرستی انجام شوند می توانند باعث صرفه جویی در هزینه ها و حفاظت از محیط زیست شوند. همچنین باعث کاهش در میزان هزینه های خرابی ها، مشاغل و ارگانهای دولتی شوند. به علاوه کاهش خطرات می تواند از امکانات و تجهیزات عمومی در برابر حوادث حفاظت کنند. آمادگی نیز باعث حفاظت جان و مال مردم در برابر خطرات حوادث می شود و پاسخگویی را پس از وقوع حوادث از طریق آموزش ها و نقشه ها آسانتر می سازد. با اجرای مراحل کاهش خطرات و آمادگی افراد جامعه ، دولت های ایالتی، محلی و قبیله ای از نظر مالی و غیر مالی در برابر حوادث مقاوم خواهند شد.

مشارکت کاهش خطرات در پایداری جامعه

مرحل کاهش خطر که موظف به نگهداری محیط و تقلیل هزینه های مربوط به خسارات و خرابی هاست با حمایت از اقتصاد می تواند به محیطی امن و بالا بردن سطح سلامت در تداوم جامعه نقش داشته باشد. تداوم زمانی تحقق می یابد که تصمیم های اخذ شده توسط نسل حاضر باعث سلب اختیارات از نسل آینده نگردد. توسعه تداوم پیشرفتی است که نیاز های اکنون را (بدون از بین بردن توانایی نسل آینده در جهت تامین نیازهایشان) دیده است. بهبود پذیری و برگشت پذیری از شاخص های مهم پایداری یک جامعه به حساب می آید.

تداوم مفهومی است که می تواند جوامع را به سوی تامین زندگی با کیفیت بالا برای تمامی افراد سوق دهد. اصول پایداری جامعه به ما حکم می کند پس از بروز حادثه جامعه نیاز به برگشت سریع به حالت اول خود دارد.

هدف توسعه پایداری، ایجاد امنیت جاودانه و حفظ املاک و دارایی های افراد جامعه می باشد. ایجاد جامعه بهبود پذیر و برگشت پذیر در مراحل آمادگی وکاهش خطر، تاثیر زیادی برتداوم آن جامعه را دارد. اصول تداوم جامعه سعی در ایجاد احساس مسئولیتی برای تصمیم گیرندگان در جهت تضمین پیشرفت کیفیت زندگی بدون در نظر گرفتن محدویت های کمیت را دارد. تداوم مشخص می کند که محیط و اقتصاد در تضاد نبوده بلکه با هم آمیخته اند. این قوانین مانع پیشرفت جامعه ای نمی باشند بلکه باعث رشد کیفیت می گردند. در فصل 14 به صورت مفصل در مورد تاثیرات آمادگی و کاهش خطر بر روی تداوم و پایداری جامعه بحث خواهد شد.

هزینه های کاهش خطر:

فرضیه نهایی درمورد کاهش خطر به ما نشان می دهد پول های خرج شده در مرحله کاهش خطراز اتلاف سرمایه های لازم در مرحله کمک های فوری، نجات و بهبود پیشگیری می کند. توسط هزینه های صرف شده جهت بنا زیر ساخت ها و بخش های بزرگ مقدار زیادی از سرمایه جامعه برای مدت زیادی صرفه جویی می گردد. کاهش خطرات نقش مهمی در حفظ اقتصاد جامعه دارد. مزایای مراحل آمادگی و کاهش خطر همانند بسیاری از بخش های خصوصی، اقتصادی، صنعتی در حال افزایش است.

با کاهش خطرات یک حادثه کارگرها می توانند در کارخانه ها به کار خود ادامه دهند و درآمد ها در جای خود باقی می ماند، سرمایه کارخانه در جای خود باقی می ماند. و حتی پس از حادثه به امکانات بهتری تجهیز می گردند.

کاهش خطرات باعث استفاده درست از محیط زیست می شود:

کاهش خطرات برای مناطق حساس طبیعی و اکوسیستم مانند دشت های سیلابی، تالاب ها و پشته های ساحلی که با عملکردهای خود باعث کاهش آسیب های محیطی می شوند بسیار مهم است. روش های پیشگیری مانند ایجاد فضاهای باز باعث حفاظت از زیستگاه ها و توسعه کیفیت آب آشامیدنی و به وجود آمدن فضاهای تفریحی در جامعه می شوند. از این راه برنامه های کاهش خطرات می توانند در استفاده درست از محیط و امانت داری از آن سهیم باشند.

گشودن پنجره فرصت ها:

با وجود اینکه تمامی لحظات فرصت های مناسبی برای اجرای عملکردهای کاهش خطراتند اما پس از وقوع هر حادثه ویرانگر فرصت خاص و مناسبی برای جامعه به وجود می آید تا اشتباهات را تصحیح کند و روش های مناسب برای توسعه شهری را به کار گیرد تا در آینده حوادث مشابه به وجود نیایند.

در زمان بهبود و بازسازیپس از وقوع حادثه ای امکانات و تسهیلات عمومی می توانند به روشی ساخته شوند که توان مقاومت  در برابر حوادث آینده را داشته باشند. اگر محل های امن دیگری برای جایگزین کردن ساختمان ها موجود باشد بایستی این کار انجام شود اگر چنین موقعیتی موجود نبود بایستی تکنیک های ساختمانی در هنگام ساخت آنها استفاده شود تا از این طریق ایجاد در برابر حوادثاینده مقاوم باشند. .

علاوه بر بکارگیری روش هایی برای ایجاد برگشت پذیری هر چه بیشتر فرایند باز سازی در زمان بهبود پس از وقوع حوادث بهترین زمان برای ایجاد جامعه ای برگشت پذیر است. خود جامعه ممکن است بهترین مشوقان برای ساکنان محلی و مشاغل برای استفاده از روش های کاهش خطرات و بازسازی مقاوم باشند. جوامع می توانند بهترین فرصت را برای ایجاد خانه های مورد اعتماد، صرفه جویی در مصرف آب و بالابردن کیفیت آب آشامیدنی و نگهداری از محیط زیست پس از وقوع حوادث راایجاد کنند.

کارهای زیادی برای انجام است:

کاهش خطرات و برنامه های آمادگی به جوامع کمک می کنند تا میزان برگشت پذیری جامعه را افزایش می دهند. با وجود اینکه فعالیت های کاهش خطرات و آمادگی در برابر آنها برای حوادث غیرطبیعی هنوز مورد استنتاج است، اما روش های جامع زیادی برای کاهش خطرات حوادث طبیعی موجود است. هزینه های لازم در زمان وقوع بلایا در حال کاهش است و ما بایستی تلاش های خود را برای کاهش آسیب پذیری اموال در برابر حوادث با استفاده از تکنیک های مختلف کاهش خطرات ادامه دهیم. برخی از تکنیک های کاهش خطرات شامل: به مالکیت درآوردن اموال در مناطق حادثه خیز توسط دولت، توسعه نقشه های مربوط به کاربری اراضی در مناطق حادثه خیز و استفاده از کدهای ساختمانی به منظور مقاوم سازی ساختمان ها در برابر حوادث می شوند.

خسارت ها پس از وقوع طوفان کاترینا باعث دیدن نیازهای فوری و پیشرفت توانایی ما در تخلیه فوری، دادن سرپناه و مدیریت مواقع اضطراری به منظور کمک به قربانیان شده است. مناطق آسیب دیده بهترین فرصت ها را برای مطالعه در مورد تاثیر روش های پیشگیری خطرات را به وجود آوردند.

خلاصه مطالب

هر جامعه ای در برابر خطرات حوادث قرار دارد. تنها زمانی افراد مجروح می شوند و به ساختمان ها و اموال آنها خسارت وارد می شود که بلایی به وقوع بپیوندد. بر اساس الگوهای رشد جمعیت و توسعه شهری در آمریکا، بلایا اکنون بیشتر اتفاق می افتند. به دلیل اینکه ما مخارج و هزینه های لازم برای این بلاها را می پردازیم بطور مستقیم و یا غیر مستقیم بایستی به آمادگی در برابر حوادث علاقمند باشیم استراتژی های کاهش خطرات و آمادگی در برابر آنها راههای خاصی برای ایجاد جامعه ای برگشت پذیر در برابر خطرات حوادث اند.